Cebu City, 9 augustus 2010: 260 woningen in vlammen opgegaan; meer dan 2000 daklozen. Een krantenbericht, een TV-nieuws item, en het leven gaat verder – Weg, praktisch al je schamele bezittingen
Soms weet ik het dus ook even niet waar te beginnen. Is het de dagelijkse stroom van buitenaf komende hulpvragen die je pad kruist? – die kleine en grotere verzoeken vanuit de nauwelijks te bevatten tragiek van mensen levend in diepe armoede? Zij hebben iedere dag opnieuw te maken met alle effecten die daarmee samenhangen.
Of zijn het de vele noodzakelijke gesprekken en toelichtingen, soms duwend en trekkend, waarmee je dit totale project hier ter plaatse mag vormgeven en helpen aankleden?
Of moet je liever vooral beter kijken naar de communicatie met nationale en buitenlandse instanties over realiteiten, plannen, cijfers en fondsenwerving? Of meer nog wellicht, is het de extra persoonlijke aandacht voor onze individuele sponsors, familieleden, vrienden?
Misschien is het wel heel simpel . . . ervoor zorgen dat je was tijdig gedaan is (zonder machines zoals in Nederland waar ik het even snel in kon gooien en uithalen wanneer het mij uitkwam), of – voldoende zien te slapen, proberen normaal te eten, tijdig te bewegen, niet ziek te worden?
De nodige acties rondom het visum, of de regelmatige ziekenhuis bezoeken en deelneming bij begrafenissen? En dan – zomaar patsboem, aandacht voor de door termieten geconsumeerde vloer in mijn eenvoudige slaapkamer waar ik vanochtend onder luid gekraak doorheen zakte.
Helemaal top of the list, de discipline om de tijd te bewaken waarin ik even rustig kan nadenken over waar we allemaal mee bezig zijn, afstand nemen om te reflecteren op wat er gebeurt, te bidden ook, soms te huilen en mijn hart leeg te schrijven. Er is hier zoveel…
Vannacht is het boarding house van Day Luzon Ragas afgebrand. Haar schamele bezit vrijwel volledig verloren gegaan. Een nog jonge alleenstaande vrouw die we in zakelijk verband hebben leren kennen. Iemand die goed en met grote ijver werkt aan haar zelfstandige inkomensverwerving en toekomst. Ik ontving het sms-je over deze ramp zojuist en heb haar geantwoord te zullen helpen waar we kunnen.
Ik ging zitten en het speelde zomaar door mijn hoofd: Erkenne mich, mein Hüter,: Mein Hirte, nimm mich an!– uit die waanzinnig prachtige Matthäuspassion van Johann Sebastian Bach.
Het leven hier is bovenAl dóórgaan, solidair zijn, blijven vertrouwen en altijd openstaan voor nieuwe antwoorden en oplossingen. Daar kan ik nog veel van leren. Ik weet me gesterkt door jullie vriendschap, gezamenlijke missie en betrokkenheid.
Namens de kinderen hier, in alle maten, Hartelijk dank !
René